(نگاهی به پیشینه نقالی زنان)

 نقّالی عبارت است از نقل یک واقعه یا قصه، به شعر یا نثر، با حرکات و حالات و بیان مناسب در برابر جمع و نقّال‌کسی است‌که یک واقعه یا قصه مربوط به افسانه‌ها و اساطیر و یا ساخته خود را در برابر جمع بیان می‌کند. (بیضایی)بعضی از محققان معتقدند سرچشمه تئاتر، داستان‌سُرایی است.(براکت)

مادران همیشه در جوامع مختلف داستان‌های افسانه‌ای یا واقعی را برای‌کودکان و نزدیکان خود تعریف می‌کردند و اگر اولین مادر تاریخ را اولین زن نقّال به‌شمار آوریم از حقیقت دور نشده‌ایم و تنها به مقام انسانی، اجتماعی و تاریخی مادران احترام لازم را نهاده‌ایم.

«‌در اسطوره‌های‌ ایرانی‌ نیز نخستین‌ بانویی‌ که‌ آواز خوانده‌ بانوی‌ کوه‌ است‌. زنی‌ تنها و سرگردان‌ که‌ در کوهها پنهان‌ شده‌ و سوز دل‌ را به‌ آوازی‌ نالیده‌ است‌.‌»

 گمان می‌رود ‌که واقعه‌خوانی در ایران پیش ‌از اسلام، قصه‌سُراییِ موزونی همراه با یک ساز ( که احتمالآ" چنگ ) بوده است.. مسیر این‌گونه نقّالی آوازی را که بیشتر به قوّالی تعبیر می‌شود چه در موسیقی و چه در روایات مربوط به پیش از اسلام می‌توان دنبال‌کرد.

 همین قوّالی چون به قرن‌های اولیه اسلامی رسید شاید به‌دلیل محدودشدن و حتی گاه ممنوع‌شدن موسیقی، همراهی ساز را از دست داد و از آن تنها نقل واقعه باقی ماند..‌.

پس مفهوم نقّالی با اصطلاحات دیگری نیز شناخته‌ می‌شود مانند: واقعه‌خوانی، قصه‌سُراییِ موزون، نقّالی آوازی، خنیاگری، رامشگری، روضه‌خوانی، صورت‌خوانی، مناقب‌خوانی، سخنوَری، ذاکری، پرده‌خوانی و قوّالی.

بی‌گمان بزرگ‌ترین و مهم‌ترین زن نقّال وخدای‌نامه‌خوان پس از اسلام (همسر فردوسی )بوده است‌که خدای‌نامه‌ها را به زبان پهلوی ساسانی برای فردوسی می‌خواند

;REZA KIYANIYAN

سعی میکنم همیشه به روز باشم،

به روز بازی کنم،

وبه روزبنویسم.

علم هرچه پیشرفت میکندازگذشته اش دورترمیشود،

اماهنرهرچه پیش می رودبه گذشته اش نزدیکترمیشود،...

              سده پنجم پیش از میلاد ــ یونان    

اشیل دومین بازیگررامطرح ساخت٬

تااینکه سوفوکل این رسم رابامعرفی بازیگرسوم برهم زد٬

هنوزبه بازیگرحرفه ای تمام وقت نیازنبود٬اماازایالات۱دستمزدهمه بازیگران تامین می شد.

وآنهاباامنیت شغلی کامل پس ازجشنواره دیونوسیای شهر۲مابقی سال رازیرنظرکورگوسها۳به تمرین تئاتر    می پرداختند.

                           چندماه بعد !

:الو سلام بازیگر

:سلام ...شما؟ 

:مهم نیست من کییم ،یه سفارش خوب واستون دارم

:چه خوب ،صحنه است یا تصویر؟

:مهم نیست چییه ،ولی پول خوبی داره

:بله ،می تونم بپرسم کارگردانش کییه؟

:مهم نیست کییه ،اما نقش پررنگییه

:فقط ،...جسارتا"،...نویسندش  کییه؟

:اونم مهم نیست ،ولی دیالوگهایه تاثیر گذاری داره

:بحث مالی چطور؟

:اون که اصلا مهم نیست،حالا باهم کنار می ایم

:این پروژه چقدر طول میکشه؟

:واقعا"برات مهمه ؟چقدر سوال می کنی تو ،یک کلمه بگو میای یا نه؟

:عذر میخوام ،یه لحظه یادم رفت کجا دارم بازیگری می کنم ،آره میام ،حتما"میام ،فقط تورو خدا قطع نکن ،چون ممکنه تا چند ماه دیگه پیشنهادی نداشته باشم،... 

هنگامی که بازیگر متوجه می شود در فضایی حرفه ایی گام بر داشته است خود را اسیر اصطلاحاتی تئوری همچون :بازی تیپی کال ،شخصیت محور ،زیر پوستی ،فانتزی ،سطحی و ... میبیند.

و با سردرگمی تمام در مقابل دیگران طوری وانمود می کند که بر همه چیز  واقف است.

آنجاست که در خلوت خود احساس نیاز به دانستن می کند، اولین چراغ روشن می شود : " مطالعه "                                                            اما نمی داند چرا هرچه بیشتر در تئوری کنکاش می کند واژه ها  و تعریف ها غریب تر می شوندبی آنکه بداند شاید روزی تمام اینها را نا آگاهانه تجربه کرده است.

البته تجربه زندگی با تجارب صحنه تفاوت دارد پس شعبده باز قصد پرداختن به دانسته های شما را ندارد بلکه هدف در اختیار گذاشتن تجارب صحنه است.